ابتدا تفاوت واقعی کسب‌وکار را پیدا کنید
هیچ‌کدام از دو انتخاب، در همهٔ شرایط برتر نیست. اگر فرایند اصلی شما متداول است و یک محصول آماده آن را به‌خوبی پوشش می‌دهد، راه‌اندازی سریع‌تر می‌تواند ارزش مهمی باشد. توسعهٔ اختصاصی زمانی معنا پیدا می‌کند که قواعد، ارتباطات یا تجربهٔ کاربری مورد نیاز، بخش مهمی از شیوهٔ کار شما باشد و تطبیق محصول موجود آن را بیش از حد پیچیده کند.
هزینه را در طول عمر سامانه ببینید
مقایسهٔ قیمت خرید با هزینهٔ برنامه‌نویسی کافی نیست. انتقال داده، آموزش، اتصال به ابزارهای دیگر، تغییرات بعدی، مجوزها و پشتیبانی هم بخشی از هزینه‌اند. در محصول آماده باید محدودیت سفارشی‌سازی و مسیر خروج داده را بررسی کرد؛ در نرم‌افزار اختصاصی نیز کیفیت مستندات، امکان ادامهٔ توسعه و مسئولیت نگهداری اهمیت دارد.
با سناریو آزمایش کنید، نه با فهرست امکانات
چند سناریوی واقعی و دشوار انتخاب کنید و آن‌ها را در محصول یا نمونهٔ پیشنهادی اجرا کنید. سفارش ناقص، اصلاح اطلاعات، تغییر مسئول و قطعی یک اتصال معمولاً بیشتر از یک نمایش بی‌نقص دربارهٔ تناسب راه‌حل حرف می‌زنند. نتیجهٔ این بررسی باید نشان دهد کجا فرایند شما تغییر می‌کند و کجا نرم‌افزار باید با فرایند هماهنگ شود.
راه‌حل ترکیبی هم یک انتخاب جدی است
گاهی بهترین تصمیم، نگه‌داشتن یک ابزار استاندارد برای کارهای عمومی و ساخت بخش اختصاصی برای فرایند متمایز کسب‌وکار است. شرط موفقیت، روشن‌بودن مالکیت داده و مسئولیت اتصال‌هاست. تصمیم خوب را می‌توان توضیح داد: این بخش را می‌خریم، آن بخش را می‌سازیم و برای نگهداری هرکدام مسیر مشخص داریم.