یک وظیفهٔ محدود انتخاب کنید
عبارت «هوش مصنوعی به سامانه اضافه کنیم» هنوز مسئلهٔ اجرایی را مشخص نمی‌کند. بهتر است یک کار معین انتخاب شود: خلاصه‌سازی متن قابل دسترس، پیشنهاد دسته‌بندی یا کمک به یافتن اطلاعات. ورودی، خروجی و کاربر این وظیفه باید روشن باشند تا بتوان کیفیت را با نمونه‌های واقعی سنجید و دربارهٔ ادامهٔ کار تصمیم گرفت.
دسترسی داده را همراه با کاربرد طراحی کنید
دستیار نباید صرفاً چون به یک سامانه متصل است، به همهٔ اطلاعات آن دسترسی پیدا کند. دامنهٔ داده، سطح دسترسی کاربر و مقصد پردازش باید بررسی شوند. کیفیت منبع نیز اهمیت دارد؛ پاسخ روان، به‌تنهایی نشانهٔ درست‌بودن اطلاعات نیست. بهتر است در کاربردهای مناسب، مسیر مراجعه به منبع و بیان محدودیت پاسخ در تجربهٔ کاربر دیده شود.
پیشنهاد را از اقدام جدا نگه دارید
خلاصه‌کردن یک درخواست با تغییر وضعیت قرارداد یا ارسال پیام از طرف سازمان یکسان نیست. هرچه اثر اقدام بیشتر باشد، نیاز به کنترل، تأیید و امکان بررسی سابقه افزایش می‌یابد. مسئولیت تصمیم باید مشخص بماند و در موارد حساس، کاربر فرصت فهم و تأیید اقدام را داشته باشد؛ نه اینکه نتیجهٔ تولیدشده بی‌بررسی به عملیات قطعی تبدیل شود.
ارزیابی را بخشی از محصول کنید
برای نمونه‌های معمول، مبهم و خارج از دامنه، مجموعه‌ای از بررسی‌ها آماده کنید. پاسخ نادرست، ناتوانی در پاسخ و هزینهٔ هر کار را در کنار زمان صرفه‌جویی‌شده ببینید. شروع محدود و قابل اندازه‌گیری، امکان اصلاح را فراهم می‌کند. هوشمندسازی مفید زمانی شکل می‌گیرد که رفتار ابزار با مسئولیت واقعی فرایند هماهنگ باشد.